ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΚΔΟΤΗ

ΔΙΟΔΙΑ, ΒΕΝΖΙΝΗ ΚΑΙ… ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
 
Αγαπητοί μου φίλοι,

Τα τελευταία χρόνια -ή μήπως ίσχυε πάντα;- επαληθεύεται διαρκώς στην Ελλάδα η ρήση: «κάθε πέρσι και καλύτερα». Με αποτέλεσμα ν’ αναπολώ με νοσταλγία -όπως και σεις- τον προηγούμενο χρόνο. Όχι επειδή ήταν υπέροχος αλλά επειδή αποδείχθηκε, ότι ήταν καλύτερος από τον χρόνο που διανύουμε. Ο οποίος, πολύ φοβάμαι, κινδυνεύει να θεωρηθεί καλύτερος απ’ αυτόν, που σε λίγες μέρες θα έχουμε μπροστά μας.
Ανάμεσα λοιπόν στα τόσα άλλα που αναπολώ είναι και η -αλήστου μνήμης- τιμή της αμόλυβδης βενζίνης. Που όταν, κάποτε, πλησίαζε το 1ευρώ/λίτρο, την θεωρούσαμε ακριβή και ψάχναμε να βρούμε πρατήριο με τιμή χαμηλότερη από 0.9 ευρώ/λίτρο. Σήμερα, κάθε φορά που ανακαλύπτουμε βενζίνη κάτω από 1.5ευρώ/λίτρο, την θεωρούμε «τιμή ευκαιρίας» και σπεύδουμε να γεμίσουμε!
Να’ ταν όμως μόνον οι υπερτιμημένες βενζίνες που επιβαρύνουν την μετακίνησή μας; Αλλοίμονο, όχι. Είναι και τα διόδια! Που εξελίσσονται στον πιο αντιπαθητικό -και δυστυχώς αναπόφευκτο- σύντροφο των εθνικών μας διαδρομών. Μαζέψαμε τις αποδείξεις των διοδίων του τελευταίου μας ταξιδιού, από τη Θεσσαλονίκη ως τη Σπάρτη. Ε λοιπόν, πιάστηκα αδιάβαστος. Δεν φανταζόμουν ότι το συνολικό κόστος θα έφτανε τα 32.30ευρώ! Παραπάνω δηλαδή από το 1/3 του κόστους καυσίμων για την ίδια διαδρομή. Και μάλιστα για τμήματα δρόμων, που δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί και παραδοθεί!
Με τίτλο «Προπληρώνουμε χρυσάφι τους δρόμους», ένα δημοσίευμα της «Καθημερινής της Κυριακής» (28.11.2010) απεικονίζει αναλυτικά και με παραστατικό χάρτη σε ποιες κοινοπραξίες πληρώνουμε και τί μας στοιχίζει -μέχρι στιγμής- η μετακίνησή μας στους εθνικούς οδικούς άξονες της χώρας. Και λέω «μέχρι στιγμής» γιατί, όταν κάποτε ολοκληρωθεί το συνολικό δίκτυο των εθνικών αυτοκινητοδρόμων (σε Κεντρική Ελλάδα, Ήπειρο, Πελοπόννησο), το κόστος των μετακινήσεων θα έχει εκτοξευθεί σε ύψη δυσθεώρητα.
Τί κάνουμε λοιπόν;
-Έχουμε υποχρέωση ν’ αντισταθούμε, αποφάνθηκε ένας φίλος. Να πάψουμε να πληρώνουμε για κάτι, που ούτως ή άλλως υποχρεούται η Πολιτεία να μας παρέχει, με τα πανάκριβα Τέλη Κυκλοφορίας που εισπράττει.
Φαντάστηκα τον εαυτό μου να αυτοδικεί κάθε λίγο αρνούμενος να πληρώσει, προσπαθώντας να σηκώνει μπάρες, αντιδικώντας με αμέτοχους υπαλλήλους και με όργανα της τάξης. Τί ταξίδι θα ήταν τούτο; Και μάλιστα για ανθρώπους, που η ζωή τους είναι τόσο άρρηκτα συνυφασμένη με το ταξίδι;
Πιστεύω, αγαπητοί φίλοι, ότι η Πολιτεία οφείλει να επαναπροσδιορίσει το κόστος της μετακίνησης, ως τμήμα της εθνικής της πολιτικής. Που θα αποβλέπει, όχι μόνον σε άμεσα εισπρακτικά οφέλη αλλά κυρίως στην αναθέρμανση της ανάπτυξης και, βεβαίως, του τουρισμού. Διαφορετικά, όλο και λιγότεροι Έλληνες θ’ αποφασίζουν εξόδους με κόστος απαγορευτικό για τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Η ύπαιθρος, ούτως ή άλλως, ερημώνει. Ας μην κλείσουν, τουλάχιστον, τόσα και τόσα εστιατόρια και ξενώνες.
Οι συνεργάτες μου κι εγώ σας ευχόμαστε υγεία και κουράγιο για την αντιμετώπιση όσων έρχονται!
 

Θεόφιλος Μπασγιουράκης