ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΚΔΟΤΗ

ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ «ΔΕΙΚΤΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ»
 
Αγαπητοί μου φίλοι,
 
Το Σάββατο στις 23 Ιούλη 2011 διάβασα ένα δημοσίευμα στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». Μου άρεσε, το έκοψα και το κράτησα. Τυχαία σήμερα -ή μήπως τίποτε δεν είναι τυχαίο;- το βρήκα σ’ ένα συρτάρι. Χαμογέλασα με τον τίτλο: Το Μπουτάν προωθεί «δείκτη ευτυχίας» στα Ηνωμένα Έθνη.
Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν: Δεν προωθεί το Μπουτάν κι έναν «δείκτη ευτυχίας» στην Ελλάδα; Που τον έχει και περισσότερη ανάγκη; Ύστερα ξαναδιάβασα το κείμενο κάτω από τον τίτλο. Και σκέφτηκα πόση συσσωρευμένη -και ταυτόχρονα αυτονόητη σοφία- υπάρχει στον τρόπο σκέψης του απόμακρου και ορεινού αυτού βασιλείου των Ιμαλαΐων. Απολαύστε το κείμενο και, όσοι το γνωρίζετε ήδη, ξαναθυμηθείτε το: «Την ανθρώπινη… ευτυχία θέλει να εισαγάγει στην ημερήσια διάταξη του ΟΗΕ το μικρό βασίλειο του Μπουτάν. Την εβδομάδα που πέρασε, η Γενική Συνέλευση του διεθνούς οργανισμού έλαβε μία μη δεσμευτική απόφαση να συμπεριλάβει τον «δείκτη ευτυχίας» ανάμεσα σε αυτούς που υποδεικνύουν την ανάπτυξη κάθε κράτους. Ο πρέσβης του Μπουτάν στον ΟΗΕ, κ. Λατού Ουανγκτσούνκ, ανέφερε σε δημοσιογράφους του BBC ότι επόμενο βήμα της προσπάθειάς του είναι να βοηθήσει τα μέλη του ΟΗΕ να κατανοήσουν καλύτερα την έννοια της ευτυχίας, τουλάχιστον όπως την εννοούν οι ορεσίβιοι κάτοικοι του βασιλείου, που δεν έχουν στις τράπεζες ή στο πορτοφόλι τους πολλά υλικά αγαθά, μπορεί η ζωή τους να είναι δύσκολη, αλλά η ευτυχία είναι δεύτερη φύση τους και απόλυτη προτεραιότητα των ηγετών τους.
Τέσσερις πυλώνες. Το μικρό ορεινό βασίλειο, που βρίσκεται στα Ιμαλάϊα, χωμένο ανάμεσα σε Ινδία και Κίνα, είναι η χώρα που ανακάλυψε την ευτυχία ως δείκτη ανάπτυξης που δείχνει την κατάσταση καλύτερα από ότι το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν. Ο όρος «ακαθάριστη εγχώρια ευτυχία» επινοήθηκε το 1972 από τον πρώην βασιλιά του Μπουτάν Τζινγκμέ, ο οποίος εισήγαγε τη χώρα του στη σύγχρονη εποχή. Με τη φράση αυτή θέλησε να καταδείξει τη δέσμευσή του στη δημιουργία μιας οικονομίας που θα συνάδει με τις βουδιστικές αξίες του λαού του. Οι τέσσερις πυλώνες μιας τέτοιας οικονομίας πρέπει να είναι η αειφόρος ανάπτυξη, η διατήρηση και προώθηση των πολιτισμικών αξιών, η διατήρηση του περιβάλλοντος και η χρηστή διοίκηση».
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω, αγαπητοί μου φίλοι, τους τέσσερις πυλώνες της οικονομίας -ή καλύτερα των αξιών- του Μπουτάν. Δυσκολεύομαι στ’ αλήθεια να τους κατατάξω κατά σειρά σπουδαιότητας. Καταλήγω, ότι και οι τέσσερις μας είναι εξίσου απαραίτητοι για την ανάκαμψη, όχι μόνον της οικονομίας αλλά κυρίως του πολιτισμού και του «δείκτη ευτυχίας», ατομικού και συλλογικού, που βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση τον τελευταίο καιρό.
Στην αρχή της νέας μας 15ετίας,
Οι συνεργάτες μου κι εγώ σας ευχόμαστε, Πολύχρωμο Φθινόπωρο

Θεόφιλος Μπασγιουράκης