ΤΕΥΧΟΣ 42

Νοέμβριος 2004

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΚΔΟΤΗ

60 ΜΕΤΡΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
 
Αγαπητοί μου φίλοι
 
Όταν, τον περασμένο Αύγουστο, η Ολυμπιακή Φλόγα έκοβε το «νήμα της νίκης» πάνω από τη Γέφυρα, όταν τα πυροτεχνήματα του θριάμβου καταύγαζαν τον ουρανό ανάμεσα σε Στερεά και Πελοπόννησο, κάποιοι άνθρωποι χαίρονταν διπλά. Πολύ περισσότερο από την απελθούσα και την νεόκοπη πολιτική ηγεσία, από τους επώνυμους και επίσημους, που έβγαζαν λόγους και έκοβαν κορδέλες. Πολύ περισσότερο από όλους εμάς τους μακρινούς, έκθαμβους θεατές και μελλοντικούς χρήστες της γέφυρας.
Ήταν αυτή η χιλιάδα των ανθρώπων που έστησαν τη γέφυρα, από τους κορυφαίους Έλληνες και ξένους τεχνικούς ως τους τελευταίους ανώνυμους τεχνίτες. Ήταν όλο αυτό το ετερόκλιτο-και σ’ ένα βαθμό ετερόγλωσσο-πλήθος ανθρώπων, που για 7 περίπου χρόνια σκέφθηκαν, προβληματίστηκαν, μόχθησαν, ανησύχησαν, ξενύχτησαν και δημιούργησαν ανάμεσά τους μια άϋλη γέφυρα επικοινωνίας, με κοινό όραμα και κοινό σκοπό: την κατασκευή της Γέφυρας Ρίου-Αντίρριου. Αυτό το αριστούργημα της τεχνολογίας και της αισθητικής, που πρώτος πριν από 115 χρόνια οραματίσθηκε ένας μεγάλος πολιτικός άνδρας: ο Χαρίλαος Τρικούπης.
Στα ταξίδια μου προς την Πελοπόννησο τους τελευταίους μήνες περνάω και ξαναπερνάω από την Γέφυρα και δεν χορταίνω να θαυμάζω την εξαίσια καμπύλη πάνω από τη θάλασσα, που με τόσο στιβαρότητα συγκρατούν οι δέσμες των καλωδίων σαν τεράστιες λευκές βεντάλιες, ανάμεσα στο γαλάζιο του ουρανού και των νερών.
Δεν είχα το προνόμιο να ανήκω σ’ αυτούς του τυχερούς που με οποιαδήποτε ιδιότητα, εργάσθηκαν στη γέφυρα και έζησαν βήμα-βήμα τη συνολική πορεία της δημιουργίας αυτού του γίγαντα, από την πρώτη στιγμή της γέννησής του σε στεριά και θάλασσα. Είχα όμως την τύχη –όπως άλλωστε και πάρα πολλοί από σας- να αντικρύζω που και που κάποια διαδοχικά στάδια της εξέλιξης. Τη μια φορά τον πρώτο πυλώνα προς την πλευρά του Αντίρριου, ύστερα τον επόμενο, κάποια στιγμή όλους τους πυλώνες, στη συνέχεια μια υποψία καταστρώματος ανάμεσά τους και στο τέλος, μετά από πολύ καιρό, τη ρεαλιστική γραμμή της γέφυρας, από τη μια άκρη ως την άλλη. Τα ερωτήματά μου βέβαια, ήταν πολλά και αναπάντητα και αναφέρονταν κυρίως στη στατικότητα μιας –τόσο μεγάλου μήκους- γέφυρας, καθώς και στην μελλοντική της ανθεκτικότητα απέναντι σε ορισμένα ακραία φυσικά φαινόμενα, όπως κάποιος ισχυρότατος σεισμός ή μια σφοδρή θαλασσοταραχή στην περιοχή.
Με μέριμνα της «ΓΕΦΥΡΑ ΑΕ’ έφτασαν στα χέρια μου 8 τεύχη της Ζεύξης, που εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια των κατασκευαστικών εργασιών. Κάποιες τεχνικές περιγραφές μου φάνηκαν αρχικά δυσνόητες, δεν άργησαν όμως να μου αποκαλύψουν ένα πλήθος λεπτομερειών, που απάντησαν όλα μου τα ερωτήματα. Αυτά τα ερωτήματα, που ίσως έχουν απασχολήσει και σας αγαπητοί μου αναγνώστες, επιχειρούμε να διευκρινίσουμε στο συνοπτικό άρθρο, που θα βρείτε στις σελίδες μας.
Αυτό που είναι αδύνατον να περιγράψουμε είναι τα συναισθήματα και η συγκίνηση των ανθρώπων, που είδαν το έργο τους ολοκληρωμένο και πανέμορφο.
Ας το χαρούμε!

Θεόφιλος Μπασγιουράκης