ΤΕΥΧΟΣ 52

Ιούλιος 2006

ΘΕΜΑΤΑ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΚΔΟΤΗ

ΔΥΟ ΜΙΚΡΑ, ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ
 
Αγαπητοί μου φίλοι,
 
Το κλίμα τον τελευταίο καιρό είναι βαρύ, τόσο στο εσωτερικό όσο – και κυρίως – στο εξωτερικό. Δεν χρειάζεται ν’ αναφερθώ σε λεπτομέρειες. Τις παρακολουθούμε καθημερινά από κανάλια, εφημερίδες και δηλώσεις. Ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε μια χαραμάδα αισιοδοξίας και είναι σαν ν’ αναζητούμε τον «κρυμμένο θησαυρό». Σκέφτηκα λοιπόν, να σας αναφέρω δυο μικρά ευχάριστα περιστατικά. Κάποιοι ίσως τα θεωρήσουν πολύ ασήμαντα, μπροστά στα τόσα «σημαντικά» που συμβαίνουν γύρω μας. Κάποτε όμως έχουμε ανάγκη απ’ αυτές τις μικρολεπτομέρειες της ζωής που, έστω και παροδικά, την κάνουν ομορφότερη.
Το πρώτο μήνυμα έρχεται από την Ικαρία, στο πρόσφατο ταξίδι μας εκεί. Αφορά ένα μονοπάτι στο «Φαράγγι του Διπλόρυακου». Θαυμάσιο τοπίο, υπέροχη διαδρομή αλλά σήμανση μηδενική. Σε κάποια σημεία θα μπορούσε ο πεζοπόρος να ταλαιπωρηθεί ή – πρόσκαιρα έστω – να χαθεί. Κάναμε το αυτονόητο. Πήραμε ένα spray και το σηματοδοτήσαμε. Ο Σταύρος Κουτσουναμέντος από το γειτονικό «Καταφύγι», που μας συνόδευε, δεσμεύτηκε να εισηγηθεί στον τοπικό σύλλογο τον εξωραϊσμό του μονοπατιού. Πρόσφατα άκουσα με μεγάλη χαρά, ότι το έργο ολοκληρώθηκε.
Δεν είναι βέβαια κάποιο γεγονός πανελλαδικής εμβέλειας, δεν θ’ αλλάξει τη ζωή μας. Είναι, ωστόσο, πανελλαδικό το μήνυμα. Κάποιοι άνθρωποι ευαισθητοποιήθηκαν για τον τόπο τους. Και κάποιοι φυσιολάτρες θα το εκτιμήσουν. Κανείς σ’ αυτή τη χώρα δεν χρειάζεται να κάνει τίποτε περισσότερο. Αρκεί – πού και πού – να μετακινεί ένα «λιθαράκι» και να το τοποθετεί στη σωστή του θέση. Όποια ερμηνεία κι αν δίνουμε στη λέξη «λιθαράκι».
Το δεύτερο μήνυμα έχει – θεωρητικά – ακόμη πιο περιορισμένη εμβέλεια. Αφορά τη συμπεριφορά και κοσμοθεωρία ενός και μόνο ατόμου. Είναι ο μπάρμπα – Βασίλης Σαλής από το Αυλωνάρι της Εύβοιας, ένας απ’ αυτούς τους ανώνυμους – αλλά τόσο ιδιαίτερους ανθρώπους – που ζουν άσημοι σε κάποια γωνιά της χώρας μας. Στα 81 του χρόνια απολαμβάνει τη ζωή με τη δίψα και την ενεργητικότητα νέου ανθρώπου. Τι κάνει λοιπόν ο μπάρμπα-Βασίλης; Χτίζει, μερεμετίζει, βαδίζει ακούραστα, κολυμπάει στα μαγικά νερά της πατρίδας του όλο το χρόνο, βρίσκει έναν ερειπωμένο νερόμυλο και του ξαναδίνει τους σφυγμούς του, τον κάνει να λειτουργεί, τέλεια, γλυκά, όπως τον παλιό καλό καιρό. Μα, αν έμενε ως εκεί το άνθρωπός μας, θα ήταν απλά ένα παρακινητικό παράδειγμα ζωτικότητας. Ο μπάρμπα-Βασίλης όμως είναι κάτι παραπάνω: ενάρετος. Αυτό που οι αρχαίοι μας πρόγονοι ονομάζουν «καλός καγαθός». Ποτέ δεν αρνείται χάρες στους συνανθρώπους του. την έννοια της προσφοράς την έχει μέσα του από πάντα. Όπως άλλοι έχουν τη μιζέρια. Κι όταν τον ρώτησα έκπληκτος, γιατί αρνείται να εισπράττει αλεστικά για το αλεύρι που αλέθει, μου απάντησε αφοπλιστικά:

«Όποιος αλέθει για να πλουτίσει,
ποτέ δεν θα χορτάσει
κι όποιος αλέθει για να χαρίσει
ποτέ δεν θα πεινάσει».
 
Οι συνεργάτες μου κι εγώ ευχόμαστε το καλοκαίρι σας να είναι γεμάτο με πολλές μικροχαρές.

Θεόφιλος Μπασγιουράκης