ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΚΔΟΤΗ

Aναζητώντας καλά νέα

Αγαπητοί μου φίλοι,

Πολύ θα το ήθελα, -μέρες πού ‘ρχονται- να είχα κάποιο, πολύ ευχάριστο γεγονός να σας αναγγείλω. Μα, όσο κι αν ψάχνω, σε τηλεοράσεις κι εφημερίδες, είναι αδύνατον να βρω. Όχι μόνον στην Ελλάδα όπου, έτσι κι αλλιώς τα καλά νέα έχουν πια γίνει «είδος εν ανεπαρκεία» αλλά και όπου γης. Δεν χρειάζεται ν’ αναφερθώ με λεπτομέρειες στα φοβερά ανθρώπινα δράματα ή στις κολοσσιαίες φυσικές καταστροφές, που συμβαίνουν καθημερινά. Είναι σαν να συνωμότησε η παγκόσμια μοίρα ενάντια σε κάθε περιοχή ή ανθρώπινη ύπαρξη του πλανήτη.
Μια και είναι ανέφικτο, λοιπόν, να αντλήσω, από μεγάλα και σπουδαία γεγονότα αισιοδοξία, καταφεύγω στην αναζήτηση μικρών, ευχάριστων στιγμών. Αυτές τις ταπεινές στιγμούλες, άλλες άμεσα ορατές κι άλλες μισοκρυμμένες, κανείς δυνάστης, εγχώριος ή παγκόσμιος, δεν είναι σε θέση να μας στερήσει. Γιατί είναι άρρηκτα συνυφασμένες με την καθημερινή μας ζωή, τις γνωριμίες, τις φιλίες, τις συνήθειες, τις ανθρώπινές μας επαφές. Απλά, το μυστικό είναι, να έχουμε την δυνατότητα να αποδίδουμε την προσήκουσα σημασία σε κάθε τέτοια ευχάριστη στιγμή.
Θεώρησα λοιπόν, πολύ τυχερό τον εαυτό μου τις προάλλες, όταν σε μια βιολογική λαϊκή αγορά γνώρισα έναν νεαρό που συλλέγει και συσκευάζει βότανα από το βουνό του Χολομώντα Χαλκιδικής. Ξεχώρισα –έτσι τυχαία- μια συσκευασία με φλισκούνι. Το ίδιο βράδυ το απολάμβανα ζεστό και ευωδιαστό, ευτυχισμένος για την επιλογή μου. Την ίδια ευχαρίστηση ένιωσα με τα εξαίσια ροφήματα «ΕΥΟΣΜΟΝ¨, ενός άλλου παραγωγού από την Λίμνη Πλαστήρα. Ευχάριστα με εξέπληξε και ο ψαράς της λαϊκής, με την απόφασή του ν’ ανοίξει ένα ταβερνάκι, να μαγειρεύει τα δικά του ψάρια αλλά να τα χρεώνει σε τιμές λαϊκής.
-Σ’ αυτούς τους καιρούς, ήταν η απάντησή του, πάει πολύ να κερδοσκοπεί κανείς.
Ευτυχισμένες ήταν οι στιγμές μου στην Τρίπολη με τον 79χρονο Τάσο Μπιρμπίλη, ιδεολόγο και ακάματο συλλέκτη –για μισό σχεδόν αιώνα- έργων της παραδοσιακής λαϊκής μας χειροτεχνίας.
Σε τρεις διαφορετικές γωνιές της Ελλάδας, στην Μονεμβασιά της Πελοποννήσου, στην Λίμνη Πλαστήρα της Θεσσαλίας και στο Παπίκιο της Ροδόπης είχα την τύχη να εκτιμήσω την προσωπική και ανιδιοτελή προσπάθεια κάποιων φυσιολατρών και ορειβατών, να διασώσουν παλιά ή να διανοίξουν και συντηρήσουν καινούργια μονοπάτια. Και δεν παραγνωρίζω βέβαια, την αξία κάποιων άλλων στιγμών, παρέα μ’ ένα καλό βιβλίο ή με φίλους, μπροστά σ’ ένα ποτήρι με κρασάκι ή τσιπουράκι. Έχουμε, τελικά, αρκετά όπλα στη διάθεσή μας, όχι για να απαλείψουμε αλλά για να μετριάσουμε κάπως την δικαιολογημένη αγανάκτηση που όλοι –περισσότερο ή λιγότερο- νιώθουμε τούτη την εποχή.
Δεν έχω, αγαπητοί μου φίλοι, κάτι πιο αισιόδοξο να σας πω.

Οι συνεργάτες μου κι εγώ σας ευχόμαστε Καλή Υγεία και Χαρούμενες Γιορτές.

 

Θεόφιλος Μπασγιουράκης