60

Νοέμβριος 2007

σελ. 102-123

Ερπετά και Αμφίβια

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Με την κοιλιά μου να ψήνεται από την καυτή άμμο, σέρνομαι προς ένα μεγάλο θάμνο όπου το μάτι μου πήρε μια κίνηση.
Ελπίζω να είναι ένας Αφρικανικός Χαμελαίων, αλλά καθώς πλησιάζω διακρίνω έναν Βόα της άμμου, που ενοχλημένος θάβεται γρήγορα στην άμμο.
Το μυαλό σας τρέχει κάπου στην Σαχάρα ή την Ναμίμπια, αλλά εγώ βρίσκομαι σε μια ακτή της Μεσσηνίας.  Και τα δύο αυτά ζώα δεν ξέφυγαν από κάποιο Ζωολογικό πάρκο ή Pet shop, αλλά ζουν και αναπαράγονται εδώ.

Κείμενο: Γιώργος Αβαγιανός

Φωτογραφίες: Γιώργος Αβαγιανός

ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ



«ΟΦΕΙΣ ΑΡΟΥΣΙ ΚΑΙ ΘΑΝΑΣΙΜΟΝ ΤΙ ΠΙΩΣΙΝ, ΟΥ ΜΗ ΑΥΤΟΥΣ ΒΛΑΨΕΙ ΕΠΙ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ ΧΕΙΡΑΣ ΕΠΙΘΟΥΣΙ ΚΑΙ ΚΑΛΩΣ ΕΞΟΥΣΙΝ» (Κατά ΜΑΡΚΟΝ ΙΣΤ’ 18) 


 Βόας της άμμου (ERYX JACULUS), ο Μόλουρος των αρχαίων ζει κρυμμένος στην άμμο ή το χώμα γι αυτό το βλέπουμε σπάνια. Στην Πρέβεζα το λένε Λουρίτη και στις Κυκλάδες Νταλάκι. Με το μυτερό του ρύγχος χώνεται και πετάγεται εύκολα από τη γη, για να πιάσει τρωκτικά που αφού αρπάξει με τα σαγόνια του συσφίγγει πριν τα καταπιεί, όπως κάνουν οι συγγενικοί του Πύθωνες και Ανακόντα. Είναι βέβαια πολύ μικρότερος αφού δεν ξεπερνάει σε μήκος τα 80 εκατοστά. Η ουρά του είναι σχεδόν όμοια με το κεφάλι και την σηκώνει όταν απειλείται για να μπερδέψει τους εχθρούς του. Είναι πιο εύκολο να τον δούμε Απρίλιο – Μάϊο όταν ζευγαρώνει. Το θηλυκό γεννάει 5-20 μικρά κατά το τέλος του Αυγούστου, γύρω στα 15 εκατοστά το καθένα. Ο Βόας της άμμου που τρέφεται με τρωκτικά και σαύρες μπορεί να ζήσει μέχρι και 18 χρόνια. Είναι εντελώς άκακο ζώο και μπορούμε να το πλησιάσουμε άφοβα. Όμως τα φίδια γενικά είναι εντελώς παρεξηγημένα αφού ο πιο πολύς κόσμος τα φοβάται και όταν τα συναντήσει προσπαθεί να τα σκοτώσει. Η θέση τους μέσα στους μύθους και τις παραδόσεις σαν δαιμονικά σύμβολα συντελεί σε αυτό. Το ίδιο συμβαίνει με τις σαύρες και τα σαμιαμίδια, ενώ για τις χελώνες τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα. Αν εξαιρέσουμε τις θαλάσσιες πάνω στις οποίες ξεσπούν το μένος τους οι ψαράδες όταν πιαστούν στα δίχτυα ή παραγάδια. Η παλιότερη απεικόνιση χελώνας είναι αυτή που υπάρχει σε Νεολιθικό ανάγλυφο 9.000 χρόνων από την Νοτιοανατολική Τουρκία του 6ου π.Χ. αιώνα. Την θαλάσσια χελώνα βρίσκουμε να εικονίζεται στους στατήρες, τα ασημένια νομίσματα της Αίγινας περί το 650 π.Χ. και αργότερα γύρω στο 400 π.Χ. την χερσαία.
Ένας ασημένιος στατήρας από την Ζάκυνθο του 380 π.Χ. απεικονίζει τον Απόλλωνα να τρέφεται από δύο φίδια.
Σε πολλά αρχαία Ελληνικά γλυπτά απεικονίζονται ιερά φίδια. Σε Μινωϊκές παραστάσεις απεικονίζονται θεότητες που κρατούν φίδια. Ο Ασκληπιός απεικονίζεται να κρατάει ραβδί πάνω στο οποίο είναι τυλιγμένο φίδι. Σε άγαλμα που βρίσκεται στο μουσείο του Βατικανού παρουσιάζεται με την κόρη του Υγεία η οποια κρατάει τον ιερό όφι. Στα Ασκληπιεία οι ιερείς χρησιμοποιούσαν φίδια για να θεραπεύσουν τους ασθενείς. Αναφέρεται ότι άφηναν φίδια να περπατήσουν επάνω τους, αφού τους έδιναν διάφορα υπνωτικά σκευάσματα. Προφανώς πιστεύοντας ότι το ψυχολογικό σοκ θα τους θεράπευε. Κάτι παρόμοιο συνέβαινε και στο μαντείο του Τρυφωνίου στην Λιβαδειά, όπου όσους ζητούσαν χρησμό τους περνούσαν σε κάποιο σπήλαιο κρατώντας πίτες με μέλι, όπου ζούσε το ιερό φίδι. Αυτό ασχολούμενο με το να φάει το μέλι δεν πείραζε μεν τους επισκέπτες, αλλά παρόλα αυτά το σοκ που δέχονταν αυτοί από την παρουσία του ήταν ισχυρό. Βγαίνοντας από την σπηλιά περιέγραφαν τα όσα είδαν στον Τριφώνιο, ο οποίος από τα λεγόμενα έβγαζε τον χρησμό.
Το 480 π.Χ. ο Θεμιστοκλής προσπάθησε να πείσει τους Αθηναίους ότι τα ξύλινα τείχη που ανέφερε ο χρησμός του μαντείου των Δελφών, τα οποία θα έσωζαν την Αθήνα ήταν τα πλοία και όχι αυτά που έφτιαξαν γύρω από την Ακρόπολη, αφού μετά την κατασκευή τους εξαφανίσθηκαν τα ιερά φίδια που ζούσαν σε αυτή. Προφανώς αναφερόταν στους οίκουρους όφεις της Αθήνας όπου φυλάσσονταν μέσα στο Ερεχθείο. Από το γεγονός ότι στις σωζόμενες παραστάσεις διακρίνονται σε αυτά 4 ραβδώσεις συμπεραίνουμε ότι πρέπει να ήταν Λαφίτες (ELAPHE QUATROLINEATA), γεγονός που ενισχύεται από το όνομα «παρείας» που τους έδιναν οι αρχαίοι επειδή φούσκωναν τα μάγουλα μια χαρακτηριστική αμυντική στάση του Λαφίτη.
Για να διαβάσετε ολόκληρο το Άρθρο απαιτούνται
0.50 €

Διαθέσιμα:
0 €

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

T78 / Περιήγηση / ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ /

Ξηροκάμπι Λακωνίας

Ξηροκάμπι Λακωνίας
Στους ανατολικούς πρόποδες του Ταϋγέτου, ανακαλύπτουμε το Ξηροκάμπι, που μόνον Ξηροκάμπι δεν είναι, αφού εκεί στραγγίζουν τα νερά από τα χιόνια του Ταϋγέτου και τις πολυάριθμες πηγές.
 
T109 / Δραστηριότητες / ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ /

Παυλοπέτρι Ελαφονήσου

Παυλοπέτρι Ελαφονήσου
Με πρώτη αναφορά το 1904 από τον - τότε Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών Φωκίων Νέγρη, το Παυλοπέτρι είναι η προϊστορική, βυθισμένη σε μικρό βάθος πολιτεία ανάμεσα στην παραλία Πούντας και στην Ελαφόνησο Λακωνίας.
T112 / Δραστηριότητες / ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ /

Χειμερινός περίπλους Πελοποννήσου με καγιάκ 35 ημέρες | 1000 km

Χειμερινός περίπλους Πελοποννήσου με καγιάκ 35 ημέρες | 1000 km
Μετά τον περίπλου της Εύβοιας με καγιάκ, ο Μανώλης Λουδάρος σήκωσε πολύ πιο ψηλά τον πήχη, στον περίπλου της Πελοποννήσου, που τον πραγματοποίησε με αφετηρία την Πρωτοχρονιά του 2017.
T115 / Δραστηριότητες / ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ /

Eυρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4 Πελοποννήσου

Eυρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4 Πελοποννήσου
Δύο επιστήθιοι φίλοι, φανατικοί φυσιολάτρες και πεζοπόροι, ο Ελβετός Rolf Roost και ο Έλληνας Γιώργος Κανελλόπουλος, έχουν αφιερωθεί στην σήμανση και συντήρηση του, μήκους 280 περίπου χιλιομέτρων, μονοπατιού Ε4 Πελοποννήσου.