ΤΕΥΧΟΣ 28

Ιούλιος 2002-ΤΕΥΧΟΣ EΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΚΔΟΤΗ

ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Αγαπητοί μου φίλοι,

Σε κάποιες ιδιαίτερα ευχάριστες περιόδους της χρονιάς - παραμονές Χριστουγέννων, Πάσχα ή θερινών διακοπών - συνηθίζεται, εξίσου ευχάριστα να είναι και τα μηνύματα. Θα μπορούσα λοιπόν - εν όψει μάλιστα της ωραίας εποχής που έχει ήδη αρχίσει - να σας μιλήσω για παραλίες εξωτικές, ανατολές και ηλιοβασιλέματα σε νησιά ονειρεμένα, διαδρομές απείρου κάλλους στην πατρίδα μας.
Αισθάνομαι όμως σήμερα την υποχρέωση, αυτά που θα σας πω, να μην "ακουστούν ευχάριστα στ' αυτιά σας" (κατά την έκφραση του Σαββόπουλου). Δεν ξέρω πόσο πολύ είστε φιλόζωοι, με την "παθητική" (απλώς αγαπώντας) ή "ενεργητική" (φροντίζοντας επιπλέον και κάποια ζώα) του όρου έννοια.
Αυτό είναι δικό σας αποκλειστικό και αναφαίρετο δικαίωμα. Κανείς δεν μπορεί να σας κατακρίνει, αν απλώς δηλώσετε ότι δεν αγαπάτε τα ζώα, μολονότι είναι λίγο περίεργο να αποστρέφεται κανείς κάποια πλάσματα της φύσης κατ' εξοχήν άκακα (σε σύγκριση τουλάχιστον με τον άνθρωπο). Από του σημείου όμως αυτού, μέχρι του σημείου να δολοφονεί κάποιος τα ζώα, υπάρχει μια τεράστια και αγεφύρωτη διαφορά. Δεν αναφέρομαι στους κυνηγούς, δεν είναι αυτό το θέμα του σημειώματος. Αναφέρομαι στους ασυνείδητους και αχαρακτήριστους οδηγούς, που σκοτώνουν τα ζώα μέσα στο δρόμο. Θα με ρωτήσετε εύλογα: "Γιατί ξαφνικά αυτή η ευαισθησία; Μήπως δεν είναι ένα φαινόμενο καθημερινό στους Ελληνικούς δρόμους";
Και βέβαια είναι. Οδηγώ κοντά 30 χρόνια στην Ελλάδα και, έχοντας καλύψει πάνω από 1 εκατ. χιλιόμετρα, έχω συναντήσει αναρίθμητες τραγικές εικόνες. Το θέαμα όμως που συνάντησα στη διάρκεια λίγων ωρών στους δρόμους της Χαλκιδικής, μόλις πριν λίγες μέρες, υπερβαίνει κάθε όριο.
Μόνον σκοτωμένους λύκους και αρκούδες δεν είδαμε στο δρόμο. Αλεπούδες, σκίουροι, νυφίτσες, σκαντζόχοιροι, χελώνες και άφθονα φίδια άφησαν την τελευταία τους πνοή, στην κακότυχη προσπάθειά τους να διασχίσουνε την άσφαλτο.
Δεν μπορώ να δεχτώ φτηνές δικαιολογίες, όπως "δεν το πρόσεξα", "δεν πρόλαβα να φρενάρω" κλπ. κλπ. Η γενοκτονία αυτή της άγριας πανίδας σε διαδρομή 200 χιλιομέτρων, δεν δικαιολογεί την έννοια του τυχαίου περιστατικού. Αντίθετα αποδεικνύει μια υφέρπουσα δολοφονική διάθεση, που εκδηλώνεται με άκρατο αμοραλισμό, απέναντι σε πλάσματα απροστάτευτα στο δρόμο. Και αν, αγαπητοί μου φίλοι, κάποιος μου αντιτείνει, ότι εδώ χάνονται εκατοντάδες ανθρώπινες ζωές στο δρόμο κάθε χρόνο, θα του απαντήσω, ότι από την προστασία και την αγάπη των απλών και ταπεινών, όπως είναι τα ζώα, εκπορεύεται ο σεβασμός και η ηθική στάση ζωής απέναντι στα μεγάλα και πολύτιμα, όπως είναι ο άνθρωπος.

Οι συνεργάτες μου κι εγώ σας ευχόμαστε καλό και αναίμακτο καλοκαίρι


 

Θεόφιλος Μπασγιουράκης