72

Νοέμβριος 2009

σελ. 34-65

Όρος Πίνοβο

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

-Νοστάλγησα τα βόρεια σύνορα, μου λέει η Άννα.
-Ποια απ’ όλα; Έχουμε εκατοντάδες χιλιόμετρα βορείων συνόρων στην Ελλάδα.
-Στα ορεινά της Έδεσσας, στο Πίνοβο και στη Τζένα.
Στο άκουσμα των ονομάτων των δυο βουνών οι μνήμες επανέρχονται ζωηρές. Κι ας πέρασαν κιόλας οχτώ χρόνια απ’ τον Οκτώβρη του 2001. Τότε που διασχίσαμε το εκπληκτικό φαράγγι της Τζένας. Με την παρθένα βλάστηση, τον μεγάλο καταρράκτη και τα 25 (!) ξύλινα γεφυράκια, με κορμούς δέντρων πάνω από ρέματα με αμόλυντα νερά.
Μετά την γεμάτη υγρασία και μυστήριο ζούγκλα του φαραγγιού, μας είχε υποδεχτεί η Τζένα, με χαραδρώσεις και πλαγιές απογυμνωμένες από δέντρα. Ένα τοπίο λιτό και απέρριτο, σχεδόν μελαγχολικό. Μ’ αυτή τη συγκλονιστική ωραιότητα της γύμνιας των μεγάλων υψομέτρων. Όπου το μόνο που αντέχει στον παντοδύναμο βοριά είναι χορτάρι, σπιθαμιαίοι θάμνοι και αγριολούλουδα ταπεινά. Αγναντεύαμε μαγεμένοι από κείνα τα ψηλώματα μια την Ελλάδα και μια τα Σκόπια. Παντού ίδια η γη, δεν ξεχωρίζαμε πού τέλειωνε η μια χώρα και πού άρχιζε η άλλη. Κι αναρωτιόμασταν με αφέλεια γιατί να υπάρχουν σύνορα, γιατί να χωρίζουν οι αντιθέσεις τους λαούς.
Μετά, στρέψαμε το βλέμμα προς τη Δύση, ατενίζαμε το Πίνοβο. Γιγάντιο σε όγκο, ένα μακρυνάρι με χαραδρώσεις και πτυχώσεις, γκρεμούς και ορθοπλαγιές. Ωστόσο, στα υψίπεδά του έδειχνε ομαλό και φιλικό, μας προσκαλούσε σχεδόν. Τότε όμως δεν έφτανε ο χρόνος για το Πίνοβο. Ποτέ δεν φτάνει ο χρόνος όταν τον χρειάζεσαι. Γι’ αυτό και στη θέση της απόφασης, της δράσης, επιβιώνει η αναβολή. Το Πίνοβο, είπαμε τότε, δεν θα το ξεχνούσαμε. Απλά, μπορούσε λίγο να περιμένει. Η αοριστία της δέσμευσης μας ικανοποίησε, μας βόλεψε. Και βέβαια το Πίνοβο, όντας απόμακρο κι έξω από συνήθεις δρόμους και περάσματα, καλύφθηκε από λήθη, πυκνή σαν τις ομίχλες των βορείων συνόρων. Ως τη μέρα που το έφερε στο προσκήνιο η θύμηση της Άννας… Και τότε, ως εκ θαύματος, η αναβλητικότητα τόσων χρόνων έδωσε τη θέση της σε μια πυρετώδη ενεργητικότητα, που είχε ως μόνο στόχο της το Πίνοβο.

Κείμενο: Θεόφιλος Μπασγιουράκης

Φωτογραφίες: Άννα Καλαϊτζή

ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ

ΠΕΔΙΑΔΑ ΤΗΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ ΚΙ ΑΕΤΟΧΩΡΙ



Λίγο πριν απ’ τα μέσα του Σεπτέμβρη οι προβλέψεις για τον καιρό της Β. Ελλάδας δεν μοιάζουν να είναι και πολύ ευνοϊκές. Στα βόρεια της Έδεσσας και, πιο συγκεκριμένα, στην πεδιάδα της Αλμωπίας προβλέπονται συννεφιές με τοπικές βροχές άλλοτε ασθενείς και άλλοτε ισχυρές. Παραμερίζουμε τους αρχικούς δισταγμούς και αποφασίζουμε να μην αφήσουμε την αστάθεια του καιρού να σταθεί εμπόδιο στο εγχείρημά μας. Δεν πρέπει να υπάρξει και νέα αναβολή.
Με μόνιμο σύντροφο έναν μολυβένιο ουρανό φτάνουμε στην πρωτεύουσα της Αλμωπίας, την Αριδαία. Πώς μεγάλωσε έτσι τούτη πόλη! Στις αραιές πια επισκέψεις μου την βρίσκω κάθε φορά μεγαλύτερη και ψηλότερη. Πού είναι η μικρή κωμόπολη των αρχών της δεκαετίας του `70, έδρα του Λόχου Προκαλύψεως, που συντόνιζε τη δράση όλων των φυλακίων της μεθορίου με τα Σκόπια. Μετά από 35 τόσα χρόνια πολύ λίγα πράγματα εκείνης της εποχής παραμένουν αναλλοίωτα. Όχι μόνον στην Αριδαία αλλά και στα γύρω χωριά. Και ιδιαίτερα στο Λουτράκι και την Όρμα, που αποτελούν ήδη την αιχμή του δόρατος της τουριστικής εξέλιξης της συνολικής περιοχής.
Για να διαβάσετε ολόκληρο το Άρθρο απαιτούνται
1 €

Διαθέσιμα:
0 €

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

T73 / Φυσικό περιβάλλον / Πέλλα /

Λουτρά Πόζαρ

Λουτρά Πόζαρ
Στην πεδιάδα της Αλμωπίας, πολύ κοντά στους πρόποδες του Βόρα, υπάρχουν από την αρχαιότητα τα ιαματικά λουτρά Λουτρακίου, γνωστά με την τοπική ονομασία "Πόζαρ".
 
T109 / Φυσικό περιβάλλον / ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ /

Τα αγριόγιδα του Ολύμπου

Τα αγριόγιδα του Ολύμπου
Το πρωί της επομένης και αφού κλειδαμπαρώσαμε το καταφύγιο, ξεκινήσαμε την κάθοδο από τα παλάτια των θεών για τον «πολιτισμό». Δεν είχαμε απομακρυνθεί πολύ και ένα πλήθος αγριόγιδων μας έκλεινε το μονοπάτι. Κοκαλώσαμε στην θέση μας για να μην τα τρομάξουμε. Το κοπάδι αποτελούμενο από πάνω από 65 άτομα ήταν το μεγαλύτερο που έχω δει ως τώρα στον Όλυμπο. Πλησιάσαμε προσεκτικά ...
 
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Αξία Άρθρου: 1 €