ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ  ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ  ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ  ΠΡΟΪΟΝΤΑ  ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ  ΝΕΑ  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

  ΤΡΕΧΟΝ ΤΕΥΧΟΣ Σημείωμα εκδότη  Πλήρες άρθρο  Φωτογραφίες του τεύχους 



ΤΕΥΧΟΣ 98
ΜΑΡΤΙΟΣ-ΑΠΡΙΛΙΟΣ


ΘΕΜΑΤΑ
 ΑΙΑΝΗ

 ΔΕΣΦΙΝΑ

 ΛΙΔΩΡΙΚΙ

 ΚΟΤΥΧΙ - ΣΤΡΟΦΥΛΙΑ

 ΚΑΣΤΡΟ ΧΛΕΜΟΥΤΣΙ

 ΕΝΕΡΓΟΙ ΜΙΚΡΟΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ
ΑΙΑΝΗ
 
Στην Δυτική Μακεδονία, κοντά στην λίμνη του Αλιάκμονα, η Αιανή είναι ένας πανάρχαιος τόπος, που μας εκπλήσσει με το θαυμάσιο Μουσείο και τους αρχαιολογικούς χώρους στην γύρω περιοχή.
 
 
ΔΕΣΦΙΝΑ
 
Στον οδικό άξονα για Αθήνα και τόσο κοντά στους Δελφούς η Δεσφίνα μάς αποκαλύπτει ενδιαφέροντα στοιχεία, παμπάλαια μοναστήρια και μοναχικές διαδρομές σε τοπία κακοτράχαλα αλλά πολύ γοητευτικά.
 
 
ΛΙΔΩΡΙΚΙ
 
Στην ενδοχώρα της ορεινής Φωκίδας, η δημιουργία της τεχνητής λίμνης του Μόρνου, εκτός από την πολύτιμη υδροδότηση της Αθήνας έχει διαμορφώσει στην περιοχή ένα τοπίο απαράμιλλης ιδιαιτερότητας και ομορφιάς.
 
 
ΚΟΤΥΧΙ - ΣΤΡΟΦΥΛΙΑ
 
Αν δεν λοξοδρομήσει κανείς λίγο από την Εθνική Οδό Πατρών - Πύργου, είναι αδύνατον να αντιληφθεί το φυσικό κάλλος και την σημασία των υγροτόπων του Κοτυχίου και του Δάσους της Στροφυλιάς.
 
 
ΚΑΣΤΡΟ ΧΛΕΜΟΥΤΣΙ
 
Στην ιστορική Κυλλήνη, εκεί απ΄όπου σαλπάρουν για το Ιόνιο τα καράβια, δεσπόζει το κάστρο Χλεμούτσι, με άριστη ανάπλαση και με το μοναδικό Φράγκικο Μουσείο στην Ελλάδα.
 
 
ΕΝΕΡΓΟΙ ΜΙΚΡΟΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ
 
Βρίσκονται παντού: στον αέρα, στο έδαφος, στο νερό, στο δέρμα ανθρώπων και ζώων. Ωστόσο, οι τόσο σημαντικοί Ενεργοί Μικροοργανισμοί ανακαλύφθηκαν μόλις το 1982 από τον Ιάπωνα Καθηγητή Teruo Ηiga.
 
 
 Αρχή Σελίδας

ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ
ΥΓΡΟΤΟΠΟΙ ΚΟΤΥΧΙΟΥ - ΣΤΡΟΦΥΛΙΑΣ

KEIMENO: ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΜΠΑΣΓΙΟΥΡΑΚΗΣ

Ο δρόμος διαγράφεται επίπεδος μπροστά μας. Με βαρετέςευθείες και μηδενικές υψομετρικές διαφορές. Ολόγυρα το βλέμμα συναντάει μόνονθερμοκήπια και χωράφια, αδιάφορα χωριά. Βρισκόμαστε στα ΒΔ της Πελοποννήσου,στην διαδρομή από την Πάτρα προς τον Πύργο. Εδώ δεν "ευχόμαστε να "ναι μακρύς ο δρόμος". Μας ενδιαφέρει μόνον οπροορισμός μας, η "Ιθάκη".Μια Ιθάκη, ωστόσο, που δεν φαίνεται πουθενά.

- Ας κάνουμε υπομονή, λέωστην Άννα. Όλες οι πληροφορίες συμφωνούν,πως πάμε να συναντήσουμε ένα οικοσύστημα ξεχωριστό, όχι μόνον για την Ελλάδα μαγια ολόκληρη την λεκάνη της Μεσογείου.

- Μήπως είναιυπερβολή;

Τις επόμενες μέρες διαπιστώσαμε, πως δεν ήταν υπερβολή. Οιυγρότοποι στην ευρύτερη περιοχή Κοτυχίου - Στροφυλιάς αποδείχθηκαν ένας τόποςπραγματικά μοναδικός. Και αποδείχθηκε επίσης, πως ακόμη και το πιο"άνευρο" - φαινομενικά - τοπίο στην Ελλάδα, μπορεί να κρύβειεκπλήξεις και ιδιαιτερότητες, που είναι αδύνατον να προβλέψει κανείς. Εξίσουδύσκολο ήταν να προβλέψουμε, ότι μέσα στο καταχείμωνο και μάλιστα σ΄έναν, -θεωρητικά - θερινό προορισμό, θα βρίσκαμε ένα κατάλυμα σε πλήρη λειτουργία και- κυρίως - με τόσο υψηλού επιπέδου υπηρεσίες.

Καθώς φτάνουμε, λοιπόν, στο ύψος των Λεχαινών εγκαταλείπουμετην Εθνική οδό Πάτρας - Πύργου και κατευθυνόμαστε προς την ιστορικήπαραθαλάσσια Κυλλήνη, την αφετηρίατων καραβιών για τα αντικρινά Ιόνια νησιά. Δύο χιλιόμετρα πριν από την Κυλλήνησυναντάμε στο πλάι του δρόμου έναν υπέροχο κήπο με καλοκουρεμένο γρασίδι καιλουλούδια. Εδώ βρίσκονται τα "Fragos Garden studios".Είναι τα έξι μονόχωρα και δίχωρα, άριστα εξοπλισμένα διαμερίσματα, πουλειτουργούν από το 2001.

Μας υποδέχεται με περίσσια εγκαρδιότητα ο οικοδεσπότης μας,ο Κώστας Φραγκοπανάγος. Νέοςάνθρωπος αλλά με 15χρονη ήδη θητεία στον χώρο του τουρισμού ο Κώστας, έχεικατευθύνει σε δυο - κυρίως - άξονες τις προσπάθειές του : στην άριστη φιλοξενίακαι εξυπηρέτηση των επισκεπτών του και στην πλήρη ενημέρωσή τους για τιςπεριηγητικές δυνατότητες της ευρύτερης περιοχής.

-Αισθανθείτε σαν στοσπίτι σας, καταλήγει ο Κώστας. Και απολαύστε όσο μπορείτε περισσότερο τιςμοναδικές ιδιαιτερότητες αυτού του τόπου.

Ιδιαιτερότητες που αρχίσαμε ν "ανακαλύπτουμε ήδη από τοεπόμενο πρωί.

ΦΟΡΕΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΥΓΡΟΤΟΠΩΝ ΚΟΤΥΧΙΟΥ -ΣΤΡΟΦΥΛΙΑΣ

Για την εγκυρότερη γνωριμία μας με την περιοχή απευθυνόμαστεστο Κέντρο Πληροφόρησης του Φορέα Διαχείρισης Υγροτόπων Κοτυχίου -Στροφυλιάς. Βρίσκεται στο κέντρο του χωριού Λάππας, σε απόσταση 33,5χιλιομέτρων από το κατάλυμά μας προς την Πάτρα. Η περιοχή αρμοδιότητα του φορέακαλύπτει μια έκταση 143.000στρεμμάτων. Η προστατευόμενη περιοχή απλώνεται από τα "Μαύρα Βουνά" του Αράξου στο βορράως την Αλυκή Λεχαινών στον νότο.Είναι μια λωρίδα γης μήκους 30χιλιομέτρων και κυμαινόμενου πλάτους από 0,5 έως 4 χιλιόμετρα,που ορίζεται από την Εθνική Οδό Πατρών - Πύργου ανατολικά ως το θαλάσσιο μέτωποτου Ιονίου Πελάγους στα δυτικά. Εκτός από τα Μαύρα Βουνά στο ακρωτήριο Άραξος,με 240 μέτρα και τον λόφο στοακρωτήριο Κουνουπέλι με, 47 μέτρα,όλη η υπόλοιπη περιοχή είναι πεδινή, με μεγάλα τμήματα μηδενικού υψομέτρου πουσυμβάλλουν στην δημιουργία υγροτόπων.

Σκοπός της λειτουργίας του Φορέα Διαχείρισης είναι ηπροστασία των ενδοαιτημάτων (1) της προστατευόμενης περιοχής και συγκεκριμένατων υγροτόπων, των αμμόλοφων και του δάσους κουκουναριάς της Στροφυλιάς, τουπιο εκτεταμένου δάσους κουκουναριάς στην Ελλάδα. Παράλληλα με την προστασία,στόχος του φορέα είναι και η ενημέρωση για την οικολογική σημασία της περιοχής,η ευαισθητοποίηση των πολιτών και η υλοποίηση προγραμμάτων περιβαλλοντικήςεκπαίδευσης, ξενάγησης και οικοτουρισμού. Προτεραιότητες είναι η διατήρηση καιενίσχυση της Κουκουναριάς (Pinus pinea), ηπαρακολούθηση στις λιμνοθάλασσες της ποιότητας του νερού, καθώς και η προστασίαστην παραλιακή ζώνη των αμμολόφων.

Ως προς το κλίμα της περιοχής θα μπορούσαμε να τοχαρακτηρίσουμε ως πολύ ήπιο, χωρίς ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι ήιδιαίτερα χαμηλές τον χειμώνα, ενώ και η βροχόπτωση μπορεί να θεωρηθείικανοποιητική.

Συνοδευόμενοι από την βιολόγο του Φορέα Διαχείρισης, Βασιλική Ορφανού, κατευθυνόμαστε ΒΔ τουΛάππα για την πρώτη μας περιήγηση στην περιοχή. 3 χιλιόμετρα μετά συναντάμε το "Μετόχι", τον πλησιέστεροπρος την προστατευόμενη περιοχή οικισμό. Τελείως επίπεδο χωριό, χωρίς ιδιαίτεροαρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, με μονοκατοικίες, μαντριά και αρκετή ακαταστασία στοπεριβάλλον. Βόρεια του χωριού απλώνεται η Λιμνοθάλασσατου Πρόκοπου. Στα ακίνητα νερά καθρεφτίζεται το Δάσος Κουκουναριάς,σιλουέττες πουλιών, τα αντικρινά Μαύρα Βουνά. Πολλά κρωξίματα πουλιών, πτήσειςχαμηλές, κίνηση και ζωή. Είναι πολύ κοντά η λιμνοθάλασσα, συνορεύει με το Β -ΒΔ άκρο του χωριού. Αρκετές βαρκούλες, με μήκος που δεν ξεπερνάει τα 3 μέτρα,κείτονται παροπλισμένες στη χορταριασμένη ακρολιμνιά.

Μετά το Μετόχι συνεχίζει ο δρόμος και περνάει παράλληλα μεμια εκτεταμένη βαλτώδη περιοχή. Είναι το Έλος της Λάμιας.

....

ΤΟ ΕΛΟΣ ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ

Το Έλος της Λάμιας, είναιένας ρηχός βάλτος, που χωρίζεται από την Λιμνοθάλασσα του Προκοπίου με τονδρόμο. Όταν υπάρχουν πολλές βροχοπτώσεις τα δύο οικοσυστήματα επικοινωνούν, μεδύο σωλήνες που υπάρχουν κάτω από τον δρόμο. Το σύστημα επικοινωνίας με τηνθάλασσα γίνεται μέσω του Αύλακα"Κέντρου", μήκους 5.000μέτρων, που αποστραγγίζει τον καλαμιώνα της Λάμιας, διατρέχοντας το δάσοςΣτροφυλιάς παράλληλα με την ακτογραμμή. Κατά την χειμερινή περίοδο και τηνκαλοκαιρινή μετανάστευση, που τα εδάφη είναι συνήθως πλημμυρισμένα, η περιοχήαυτή αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θέσεις τροφοληψίας και ανάπαυσης γιατα διαχειμάζοντα και μεταναστευτικά παρυδάτια πουλιά. Από τον Μάιο - κυρίως -με την υποχώρηση των υδάτων, το αλίπεδο Λάμιας - Μετοχίου αποτελεί μια από τιςσημαντικότερες θέσεις φωλιάσματος για το Νεροχελίδονο(Glareola pratincola).

Ως προς την ονομασία του, το Έλος της Λάμιας οφείλει τοόνομά του σ" έναν θρύλο, που ήθελε τον βάλτο να είναι τόπος κατοικίας ενόςξωτικού, της «Λάμιας», που με τιςδυνατές φωνές του στοίχειωνε τα βράδια του καλαμιώνες.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι ηχηρές αυτές κραυγές ανήκανστον Ήταυρο (Botaurus stellaris), έναν ερωδιό, που άλλοτεφώλιαζε εκεί σε μεγάλους αριθμούς.

...

Περνάμε δίπλα από μια χαρακτηριστική αιωνόβια βαλανιδιά,στην θέση "Μεγάλη Βαλανιδιά". Ήδηόμως στο οπτικό μας πεδίο κυριαρχεί το περίφημο Δάσος της Στροφυλιάς, με τους εντυπωσιακούς, ερυθρωπούς κορμούς τωνΚουκουναριών. Το ασφάλτινο οδόστρωμα εξελίσσεται μπροστά μας ανασηκωμένο σεπολλά σημεία. Το φαινόμενο δεν οφείλεται σε κατασκευαστική κακοτεχνία αλλά στιςεπιφανειακές ρίζες πολλών δεκάδων πελώριων κουκουναριών, που δεσπόζουν δίπλαστο δρόμο.

...

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΣΤΡΟΦΥΛΙΑΣ

Στο ΒΔ τμήμα της προστατευόμενης περιοχής βρίσκεται τοπερίφημο Δάσος της Στροφυλιάς. Είναι το πιο εκτεταμένο δάσος Κουκουναριάς (Pinus pinea) σε όλη την Ελλάδα και ένα απότα μεγαλύτερα στην Ευρώπη, με συνολική έκταση 22.000 στρεμμάτων. Καλύπτει μια παραλιακή δασική λωρίδα μέσουπλάτους περίπου 1250 μέτρων, μεμικρά ή μεγάλα ξέφωτα και διάκενα. Σε διάφορα σημεία υπάρχουν λιμνάζοντα νεράκαι κανάλια φυσικά ή τεχνητά, που συντελούν στον σχηματισμό μια αλληλουχίαςυγρών και χερσαίων βιοτόπων, με γλυκά και υφάλμυρα νερά. Η αλληλουχία αυτήδημιουργεί ένα οικοσύστημα μεγάλης βιοποικιλότητας. Το Δάσος της Στροφυλιάςαπαρτίζεται από τρία κυρίαρχα είδη δέντρων, την Κουκουναριά, την ΧαλέπιοΠεύκη (Pinus halepensis) και την ΉμερηΒαλανιδιά (Quercus macrolepis). Από τα είδη αυτά, η Χαλέπιος Πεύκη καταλαμβάνειτην μεγαλύτερη έκταση και εμφανίζεται αμιγής, κυρίως κατά μήκος της αμμώδουςπαραλίας και των θινών. Στα εσωτερικά τμήματα του δάσους σχηματίζονται μεικτέςσυστάδες με κυρίαρχο είδος την Κουκουναριά. Τέλος, στο ανατολικό τμήμα τουδάσους εμφανίζεται σε πολύ μικρή έκταση και η Ήμερη Βαλανιδιά, σχηματίζονταςαμιγείς ή μικτές συστάδες με την Κουκουναριά.

Η Κουκουναριά, με τον γνωστό, πολύ νόστιμο καρπό της, είναιπολύ ευαίσθητο είδος, με περιορισμένη μεσογειακή εξάπλωση, Προτιμά τα αμμώδη ήαμμοαργιλώδη εδάφη και γι" αυτό απαντάται σε πεδινές εκτάσεις κοντά στηθάλασσα. Στην Στροφυλιά, το μεγαλύτερο τμήμα των κουκουναριών βρίσκεται προστατευμένοπίσω από τις συστάδες χαλεπίου πεύκης που φυτρώνουν ως τη θάλασσα. Μ" αυτό τοντρόπο προστατεύονται από τους ισχυρούς ανέμους και την αλατότητα του θαλάσσιουνερού. Η πλειοψηφία των κουκουναριών της Στροφυλιάς έχουν ηλικία 100-200 ετών και σχηματίζουν πελώριεςομπρέλες με εντυπωσιακούς κορμούς. Τα τελευταία όμως χρόνια η κουκουναριάαντιμετωπίζει προβλήματα φυσικής αναγέννησης και γι"αυτό η αναπαραγωγή τηςυποβοηθείται με την φύτευση νεαρών δενδρυλλίων.

Άλλα είδη που φύονται σε μικρότερους αριθμούς είναι η Γκορτσιά (Pyrus amygdaliformis), η Τσικουδιά (Pistacia terebinthus), το Θαμνόκερδο (Juniperus phoenica), το Πουρνάρι (Quercus coccifera) καιο Φράξος(Fraxinus augustifolius).Αξίζει να σημειώσουμε ότι στο Δάσος Στροφυλιάς βρίσκουν καταφύγιοχερσαίες χελώνες, αλεπούδες, νυφίτσες, δενδροποντικοί και πολλά πουλιά όπως οΚούκος, ο Νανόμπουφος, οι Φυλλοσκόποι και άλλα. Ακόμη, το ζωντανό και νεκρόξύλο των δέντρων αποτελεί ένα μικρό ενδιαίτημα για ποικιλία εντόμων καιμανιταριών, που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ανακύκλωση της ύλης τουδάσους.

...

Διασχίζοντας ένα απίστευτα θεαματικό τμήμα του δάσουςΣτροφυλιάς, φτάνουμε στα ξύλινα οικοτουριστικά σπιτάκια, στις χορταριασμένεςόχθες της λιμνοθάλασσας του Πρόκοπου.Ειδυλλιακός τόπος, με ξύλινα γεφυράκια, πλούσια βλάστηση και ακίνητα νερά, μεαντανακλάσεις των δέντρων, του ουρανού και των Μαύρων Βουνών. Σε κάποια σημείαίπτανται σμήνη κουνουπιών.

...

ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ ΠΡΟΚΟΠΟΣ

Μετά το Μετόχι ξαναβρισκόμαστε πλάι στον Πρόκοπο. Η Λιμνοθάλασσα Πρόκοπος οριοθετείταιβόρεια από τα Μαύρα Βουνά και δυτικά από το Δάσος Στροφυλιάς. Στα δυτικά καινότια, επίσης, αποτελεί την απόληξη του υγροτοπικού συστήματος Μετοχίου-Λάμιας.Έχει έκταση περίπου 1500 στρέμματακαι μέσο βάθος από 0,5-1,5 μέτρα. Τομεγαλύτερο βάθος, εμφανίζεται σε τρεις ενδιάμεσες λιμνούλες, τις "Παλάδες", με έκταση 120 στρέμματα,την "Χειροβολιά", με 200στρέμματα και την  "Μικρολίμνη" με 30 στρέμματα. Ο Πρόκοπος αποτελεί, στηνουσία, λίμνη γλυκού νερού, που έχει συνδεθεί μόνιμα με την θάλασσα μέσω ενόςκαναλιού, μήκους 1.870 μέτρων. Το2004 έγιναν έργα διαπλάτυνσης και εκβάθυνσης του καναλιού με στόχο την αύξησητης ροής εισόδου θαλασσινού νερού.

Η Λιμνοθάλασσα του Πρόκοπου δέχεται τα νερά του ποταμού "Λαρισσού", που αποχετεύει ταεπιφανειακά νερά και τα στραγγιστικά νερά του αρδευτικού δικτύου "Πηνειού". Στην λιμνοθάλασσατου Πρόκοπου, όπως και στις υπόλοιπες, ασκείται ιχθυοκαλλιέργεια "EκτατικήςΜορφής". (2) Εμφανίζεται όμως και το φαινόμενο της λαθροθηρίας, πουτις περισσότερες φορές συμπίπτει με την επίσημη κυνηγετική περίοδο, από τις 20Αυγούστου ως το τέλος Φεβρουαρίου. Το είδος που αποτελεί τον βασικό στόχο τωνλαθροκυνηγών είναι η "Φαλαρίδα",γνωστή στην περιοχή ως "μπάλιζα" ή "μαυρόκοτα" (Fulica atra). Ηλαθροθηρία κατά την εαρινή μετανάστευση αποτελεί σοβαρότατο πρόβλημα για τηνορνιθοπανίδα της περιοχής. Τα κοπάδια των υδρόβιων πουλιών, τρομαγμένα από τοκυνήγι στους υγροτόπους, καταφεύγουν στη θάλασσα. Η πολύωρη παραμονή τους όμωςστην θάλασσα, όπου δεν μπορούν να τραφούν, εξαντλεί τα πουλιά. Εγκαταλείπουμεγια λίγο τα μηδενικά υψόμετρα και τα νερά και κατευθυνόμαστε λίγο βορειότερα,στα "Μαύρα Βουνά". Στουςπρόποδες βρίσκεται το εκκλησάκι του ΑγίουΠέτρου. Ένας στενός, ελικοειδής χωματόδρομος, κατάλληλος - κυρίως - για4Χ4, ανηφορίζει στην πλαγιά των Μαύρων Βουνών. Τερματίζει 850 περίπου μέτρα πιοπάνω, στο πετρόχτιστο ξωκκλήσι της Παναγιάς,κουρνιασμένο στους βράχους του βουνού. Η θέα, από την περίοπτη αυτή θέση, είναικορυφαία προς τον στεριανό και πελαγίσιο ορίζοντα και, βέβαια, στηνΛιμνοθάλασσα του Πρόκοπου, στο κανάλι προς την θάλασσα, στην αχανή ακτογραμμήμε τις αμμοθίνες και στην σκουροπράσινη λωρίδα του Δάσους της Στροφυλιάς.

...

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΒΟΥΝΑ

Τα Μαύρα Βουνά βρίσκονται στο βόρειο τμήμα τηςπροστατευόμενης περιοχής και αποτελούν οικολογική συνέχεια της Λιμνοθάλασσας του Πρόκοπου και του Δάσους τηςΣτροφυλιάς. Καλύπτονται από αραιά δάση ήμερης βαλανιδιάς, από χαμηλή βλάστησηαείφυλλων - πλατύφυλλων και από φρύγανα. Το όνομά τους το πήραν εξαιτίας τηςχαρακτηριστικής μαύρης όψης της βλάστησης, όταν τα παρατηρεί κανείς από μακριά.Χαρακτηριστικοί θάμνοι που φύονται στα Μαύρα Βουνά είναι ο σχίνος, τοθαμνοκυπάρισσο, η αγριελιά, η γκορτσιά και η κουτσουπιά, ενώ από τα φρύγανααπαντάται η ασφάκα.

Το ομορφότερο όμως φυτικό είδος, που κοσμεί με την παρουσίατου τους τραχείς ασβεστολιθικούς βράχους και τις πλαγιές είναι η περίφημη "Κενταύρια του Nieder", (Centaurea niederi) ενδημικό είδος, που απαντάταιμόνον στα Μαύρα Βουνά και στα στενά της Κλεισούρας, στο Μεσολόγγι. Τα ΜαύραΒουνά είναι οι κύριοι τροφοδότες του δάσους με γλυκό νερό και αποτελούνκαταφύγιο για μικρά θηλαστικά και είδη ερπετών, καθώς και θέσεις φωλιάσματοςκάποιων αρπακτικών ειδών.

Ψηλά στους βράχους ακούγονται θυμωμένες φωνές πουλιών. Είναιένα ζευγάρι "Βραχοκιρκίνεζων" (Falco tinnunculus),που προσπαθούν να διώξουν μια "Γερακίνα"(Buteo buteo), πουδιαγράφει κύκλους κοντά στη φωλιά τους.

-Τις ώρες του δειλινούμπορεί ν"ακούσει κανείς και τις φωνές από ένα ζευγάρι "Μπούφων", ubo bubo), παρατηρεί ο ΓιώργοςΠάρχας, (3) λίγο πριν βγουν για το νυχτερινό τους κυνήγι ποντικιών καιάλλων μικρών θηλαστικών.

Με μέγιστο ύψος 240 μέτρων και με ασβεστολιθικά πετρώματασυμπαγή, τα Μαύρα Βουνά αποτελούν αναρριχητικό πεδίο πολύ δημοφιλές. Κατάσύμπτωση, στη διάρκεια της παραμονής μας στην περιοχή, έχουμε την ευκαιρία ναπαρακολουθήσουμε μερικούς αναρριχητές να σκαρφαλώνουν στους κάθετουςασβεστολιθικούς βράχους των βουνών. Ο ήχος του ηλεκτρικού τρυπανιού και οιχτύποι των σφυριών υποδηλώνουν το "αρμάτωμα" κάποιων αναρριχητικώνδιαδρομών.

Στο βόρειο τμήμα της Λιμνοθάλασσας του Πρόκοπου, κάτωακριβώς από τους πρόποδες των Μαύρων Βουνών, διακρίνουμε μερικά σκαλοπάτια.Καταλήγουν στην ρηχή λιμνοθάλασσα, σ΄έναν χώρο που οριοθετείται με τσιμεντένιοτοίχο. Σ" αυτό τον χώρο βρίσκονται υπαίθρια Ιαματικά Λουτρά, με θειούχες ενώσεις.Κατά την θερινή περίοδο αρκετοί επωφελούνται από την ιαματική δράση των λουτρών.

Σε μια φυσικά οχυρή θέση των Μαύρων Βουνών βρίσκεται οαρχαιολογικός χώρος του Τείχους Δυμαίων.Κτίστηκε γύρω στο 1250 π.Χ. καιδεσπόζει σ" όλη την γύρω περιοχή. Κατά την μυθολογία το έκτισε ο Ηρακλής, στοναγώνα του κατά του Αιγεία, βασιλέα των Ηλείων. Κατά την γερμανική κατοχή τοτείχος χρησιμοποιήθηκε για την εγκατάσταση αντιαεροπορικών.

Θα ΄πρεπε τέλος να αναφέρουμε, ότι υπάρχει μια λατομική ζώνηέκτασης 1350 στρεμμάτων στις ΝΑ υπώρειες των Μαύρων Βουνών. Τα Μαύρα Βουνάεντάσσονται στην Α" Ζώνη Προστασίας της Φύσης και κατά συνέπεια απαιτείται ηκατάργηση της λατομικής ζώνης, ως δραστηριότητας ασύμβατης με τους σκοπούςπροστασίας της περιοχής.

Στα Αγριολούλουδα των Μαύρων Βουνών, εκτός από την Κενταύριατου Nieder, πρέπει νααναφέρουμε και την "Πετροραγία"(Petrorraghia graminea), ενδημικόκι αυτό, που φύεται στους ασβεστολιθικούς βράχους, ανάμεσα στις συστάδες τωνφρυγάνων. Εκτός από τα σπάνια αυτά είδη συναντάμε ακόμη ανεμώνες, ασφόδελους,ίριδες, κρόκους, ορχιδέες και πολλά άλλα.

Συνεχίζοντας μερικά χιλιόμετρα βόρεια των Μαύρων Βουνώνφτάνουμε στην λιμνοθάλασσα του Άραξουή Πάππα ή Καλογριάς.

Η λιμνοθάλασσα αυτή έχει σχηματιστεί στο εσωτερικό τμήμα τουΒΔ άκρου της Πελοποννήσου, του ΑκρωτηρίουΆραξου ή Κάβου Πάππας. Αποτελεί το βόρειο όριο της προστατευόμενηςπεριοχής. Νότια και δυτικά συνορεύει με τα Μαύρα Βουνά, ενώ βόρεια  και ανατολικά διαχωρίζεται από τον Πατραϊκόκόλπο από μια φαρδιά αμμώδη λουρονησίδα, με τρία στόμια προς τη θάλασσα. Ηέκταση της λιμνοθάλασσας είναι 4.500στρέμματα. Το κεντρικό της τμήμα έχει βάθος μεγαλύτερο από 1 μέτρο, το μέσο βάθος είναι 2,5μ. και το μέγιστο βάθος 3,4μ.Στο βόρειο και νοτιοανατολικό άκρο υπάρχουν ρηχά αλμυρά έλη. Η λιμνοθάλασσα,όπως και οι υπόλοιπες της περιοχής, λειτουργεί με την έννοια του εκτατικούιχθυοτροφείου, ενώ το βόρειο τμήμα της βρίσκεται μέσα στην στρατιωτική ζώνη τουΝαυτικού Οχυρού Άραξου.

Από ορνιθολογικής άποψης η Λιμνοθάλασσα Καλογριάςπαρουσιάζει τα εξής χαρακτηριστικά: είναι σε άμεση γειτνίαση με το υγροτοπικόσύστημα του Μεσολογγίου, από το οποίο απέχει σε ευθεία γραμμή μόλις 14χιλιόμετρα. Αυτό επιτρέπει καθημερινές επισκέψεις από το Μεσολόγγι ειδών όπωςοι Κορμοράνοι, (Phalacrocorax carbo) τα Ποταμογλάρονα (Sterna hirundo) και τα Γελογλάρονα(Gelochelidon nitotica).Χάρη στην ύπαρξη της στρατιωτικής ζώνης, η πρόσβαση στο βόρειο τμήμα τηςπεριοχής είναι από περιορισμένη έως μηδενική. Έτσι η περιοχή είναι απαλλαγμένη,τόσο από την λαθροθηρία όσο και από κάθε είδους όχληση, που προέρχεται απόαναψυχικές ή παραγωγικές δραστηριότητες. Εξαιτίας αυτής της συνολικής ηρεμίας,σ’ αυτή την περιοχή επιβιώνει ο μοναδικός πληθυσμός Τσακαλιού, της δυτικής Πελοποννήσου. Τέλος, λόγω του μεγάλου τηςβάθους, συγκριτικά με τις άλλες, η Λιμνοθάλασσα του Άραξου προτιμάται κυρίωςαπό βουτηχτάρια και δεν φιλοξενεί μεγάλους αριθμούς υδρόβιων και παρυδάτιαπουλιά. Αυτά περιορίζονται στα ρηχά έλη, στις παρυφές. Εκεί κατά τηνμετανάστευση εμφανίζονται καλές πυκνότητες κυρίως ερωδιόμορφων πουλιών.

Έχοντας ολοκληρώσει την γνωριμία μας με τα βόρεια όρια τηςπροστατευόμενης περιοχής, επιστρέφουμε στα Μαύρα Βουνά και κατευθυνόμαστεανατολικά στην παραλία Καλογριά. Τηνεποχή τούτη είναι ερημική η περιοχή. Την θερινή περίοδο όμως το μέγεθος τηςτουριστικής υποδομής προοιωνίζεται πραγματικό συνωστισμό. Στην αμμουδερήπαραλία εκβάλλει το κανάλι από την Λιμνοθάλασσα του Πρόκοπου. Με μέσο πλάτοςγύρω στα 10 μέτρα το κανάλι εμφανίζει έντονη ροή νερού από τον Πρόκοπο στηνθάλασσα. Είναι η ώρα της άμπωτης.

Η παραλία της Καλογριάς καλύπτεται από λεπτή άμμο, ενώ γιαπολλές δεκάδες μέτρων είναι ο πυθμένας εξαιρετικά ρηχός, ιδανικός για μικράπαιδιά. Μεγάλο είναι το πλάτος της αμμουδιάς. Μια αμμουδιά που τερματίζει 200μέτρα βόρεια (δεξιά) του καναλιού, ενώ νότια συνεχίζει τουλάχιστον για 10χιλιόμετρα, ως το ακρωτήριο Κουνουπέλι. Σ’ αυτή την απέραντη λωρίδα εκτείνονταιοι «θίνες»

Το οικοσύστημα των«θινών»  

Το συναντάμε βγαίνοντας από το μεικτό δάσος Χαλεπίου πεύκηςκαι Κουκουναριάς, με κατεύθυνση προς την παράκτια ζώνη της περιοχής. Οι θίνεςσχηματίζονται από θαλάσσια άμμο που μετακινείται με την βοήθεια των δυτικώνανέμων και των κυμάτων του Ιονίου. Η συσσώρευση αυτή του ανέμου προσδίδει στουςαμμόλοφους την χαρακτηριστική κυματοειδή τους μορφή, με κατεύθυνση από τονβορρά προς τον νότο. Η συνολική έκταση των αμμόλοφων είναι περίπου 2.000 στρέμματα, μπορούν να φτάσουν σεύψος τα 10 μέτρα, ενώ το πλάτος τουςκυμαίνεται από 20-500 μέτρα.

 Οι θίνες αποτελούνέναν τύπο παράκτιου οικότοπου, που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για ολόκληρο τοοικοσύστημα των υγροτόπων και του δάσους. Οι θίνες αποτελούν φυσικό φίλτρο καιαντιπλημμυρικό φράγμα για το αλμυρό νερό, απορροφούν την ενέργεια των κυμάτων,αποτρέπουν τη διάβρωση της παράκτιας ζώνης και προσφέρουν προστασία για τηνάγρια πανίδα και χλωρίδα. Εδώ ευδοκιμεί το περίφημο Κρίνο της θάλασσας (Pan cratium maritimum),η Αμμοφίλα (Ammophila arenaria) και ο Γαλακτίτης (Galactites tomentosa). Τα είδη αυτά είναι έτσι προσαρμοσμένα, ώστε ναμπορούν να αντιμετωπίσουν το αφιλόξενο περιβάλλον, που χαρακτηρίζεται απόδυνατούς ανέμους και υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι και άμμο.

Τέλος, στις αμμουδερές παραλίες πλήθος ειδών φωλιάζουν,γεννούν και αναζητούν την  τροφή τους,από τα παρυδάτια πουλιά που τσιμπολογούν ασπόνδυλα, μέχρι την απειλούμενηχελώνα Caretta caretta, πουεναποθέτει τα αυγά της μέσα στην άμμο το καλοκαίρι.

ΣΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ ΚΟΥΝΟΥΠΕΛΙ

Με οδηγούς μας τον ΓιώργοΠάρχα και την Ανδρομάχη Γούλαεγκαταλείπουμε τις κεντρικές οδικές αρτηρίες και εισχωρούμε στον λαβύρινθο τωνδασικών δρόμων που αναπτύσσονται στα υγρολίβαδα, στους καλαμιώνες, στα σκιεράσημεία του Δάσους Στροφυλιάς. Ξαφνικά βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα θέαμα απολύτωςαπρόσμενο και παράξενο. Στην άκρη του δάσους δύο νέοι άντρες ξεφορτώνουν από ένααγροτικό αυτοκίνητο λεπτές φέτες γυαλιού και τις τοποθετούν, τη μία πάνω στηνάλλη, με ύψιστη προσοχή. Μας χαιρετούν με μια απλή κίνηση του χεριού τους καισυνεχίζουν. Κάνουμε μια βόλτα και ξαναπερνάμε μετά από λίγη ώρα. Αυτό πουβλέπουμε, μας αφήνει εμβρόντητους. Συναρμολογημένες οι φέτες του γυαλιού, έχουναποκτήσει την μορφή ενός Κούρου!

Ήρεμος και χωρίς άγχος πια ο Μπάμπης Οικονομόπουλος ο δημιουργός του κούρου, δεν έχει κανέναπρόβλημα να μας μιλήσει για το έργο του.

-Αυτό που βλέπετεείναι το ομοίωμα του Κούρου Βολομάνδρας(4). Αποτελείται από 583 φέτεςγυαλιού, πάχους η κάθε μία 3 χιλιοστών, που του δίνει ένα συνολικό ύψος 1,75μ.Το βάρος του φτάνει τα 780 κιλά! Κιαν ρωτάτε για το χρόνο της κατασκευής του, μαζί με το τρίψιμο με γυαλόχαρτοέφτασε σχεδόν τον μισό χρόνο.

-Και γιατί έφερες τονΚούρο εδώ;

-Για να τονφωτογραφίσω στις συνθήκες της συγκεκριμένης περιοχής.

Ο Γιώργος Πάρχας προτείνει να συνεχίσουμε για Κουνουπέλι,μέσω μιας αθέατης δασικής διαδρομής. Που μας επιφυλάσσει μια συναρπαστικήαλληλουχία οικοσυστημάτων και εικόνων. Διασχίζουμε αρχικά εκτεταμένο δρυοδάσοςμε ξερόφυλλα καφετιά. Δεν είναι καθόλου συνηθισμένο να συναντάει κανείς στοεπίπεδο της θάλασσας δρυοδάσος. Μετά από λίγο αρχίζει το Δάσος Στροφυλιάς.Είναι μια πορεία ανάμεσα στα μοναδικής ομορφιάς δέντρα κουκουναριάς. Εισχωρούμεστους εκτεταμένους βαλτότοπους της Λάμιας. Φωνές και τιτιβίσματα διαφόρωνπουλιών, εικόνες μυστηριακές, μια ζούγκλα χαμηλού ύψους μέσα στο βάλτο, πουδείχνει αδιαπέραστη. Στο φως του ήλιου χρυσίζουν οι Καλαμιώνες (Phragmites australis) και τα Ψαθιά(Τypha sp.)

ΟΙ ΚΑΛΑΜΙΩΝΕΣΠΡΟΚΟΠΟΥ-ΛΑΜΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΤΥΧΙΟΥ

Η προστατευόμενη περιοχή Κοτυχίου-Στροφυλιάς διαθέτει τοπλέον εκτεταμένο σύστημα καλαμιώνων στην Πελοπόννησο αλλά και στην ΝΔ Ελλάδα,μιας και το υγροτοπικό σύστημα του Μεσολογγίου δεν διαθέτει καλαμιώνες. Ησυνολική έκτασή τους ανέρχεται σε 5.800στρέμματα, που κατανέμονται σε 1921στον Πρόκοπο, 1453 στην Λάμια και 2425 στο Κοτύχι. Ο καλαμιώνας τουΠρόκοπου είναι ο μοναδικός με ανοιχτή δομή και μωσαϊκότητα Τα χαρακτηριστικάαυτά ευνοούν την τροφοληψία και φωλεοποίηση πολλών προστατευόμενων ειδών. Η υπερβολική όμως πύκνωση των καλαμιώνωνΛάμιας και Κοτυχίου έχει μειώσει κατά πολύ τα διαθέσιμα ενδιαιτήματα. Έτσιαναλήφθηκε από το πρόγραμμα LIFEκαι υλοποιήθηκε ένα πιλοτικό έργο δημιουργίας ανοικτών εκτάσεων νερού καινησίδων στους καλαμιώνες του Κοτυχίου και της Λάμιας. Στόχος είναι ναεπωφεληθούν οι Βαλτόπαπιες αλλά και όλα τα είδη ερωδιών που διαχειμάζουν καισταθμεύουν στην περιοχή και ιδιαίτερα ο Ήταυρος.

Μετά τις τελευταίες δυνατές βροχές κάθε λακκούβα του δασικούδρόμου έχει μεταβληθεί σε νερόλακκο. Κάποιων το βάθος δεν είναι ευκαταφρόνητο.Ευτυχώς ο πυθμένας δεν είναι λασπωμένος γιατί το οδόστρωμα είναι σκληρό. 5Χιλιόμετρα διαρκεί η ποικιλόμορφη, απρόσμενα ωραία διαδρομή. Στο Κουνουπέλι μας υποδέχεται έναςευρύτατος αμμουδερός όρμος με πολύ ρηχό, φιλικό βυθό. Στην κορυφή τουακρωτηρίου, στο ΒΑ τμήμα του βράχου, σώζονται τα ερείπια ενός μικρού κάστρουτης εποχής της Φραγκοκρατίας. Βρίσκονται εδώ επίσης οι εγκαταστάσεις ενόςπαράκτιου παλιού πυροβολείου. Δίπλα στη θάλασσα, εγκαταλελειμμένα πια, σώζονταικαι τα παλιά Λουτρά Υρμίνης. Από ταθεμέλια του βράχου αναβλύζει συνεχώς θειούχο νερό, που εκβάλλει κατ’ ευθείανστη θάλασσα, δύσοσμο και χλιαρό. Μια εμπνευσμένη ανάπλαση και αξιοποίηση τωνπαλιών ενοικιαζομένων δωματίων και των εγκαταστάσεων των λουτρών είναι βέβαιο,ότι θα ήταν πολύ σημαντικό έργο για την συνολική περιοχή.

ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ ΚΟΤΥΧΙΟΥ

Τελευταίο οικοσύστημα στην μεγάλη περιοδεία μας είναι ηΛιμνοθάλασσα Κοτυχίου, στο νότιο άκρο της προστατευόμενης περιοχής. Είναι ημεγαλύτερη λιμνοθάλασσα της Πελοποννήσου με έκταση περίπου 7,500 στρεμμάτων και βάθος από 40 εκατοστά έως 1 μέτρο. Διαχωρίζεταιαπό το Ιόνιο πέλαγος με μια στενή λουρονησίδα μήκους 4,5 περίπου χιλιομέτρων,πλάτους 30 και ύψους από την θάλασσα 3 μέτρων. Εννέα χείμαροι τροφοδοτούν τηνλιμνοθάλασσα με γλυκό νερό από τις βροχοπτώσεις καθώς και τα νερά από τακανάλια στράγγισης και υπερχείλισης του αρδευτικού δικτύου του φράγματοςΠηνειού. Κι αυτή η λιμνοθάλασσα, όπως και οι προηγούμενες,  εκμεταλλεύεται παραγωγικά ως εκτατικό ιχθυοτροφείο, με τις παραδοσιακές μεθόδουςιχθυοσύλληψης, τα «Διβάρια»

Η ανοιχτή έκταση νερού της λιμνοθάλασσας αποτελεί το κύριοενδιαίτημα μιας ποικιλίας προστατευόμενων ειδών πουλιών, σε τέτοιεςσυγκεντρώσεις, που καθιστούν υγρότοπο διεθνούς σημασίας το Κοτύχι.

ΠΟΙΚΙΛΕΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ

Τρεις μέρες ολόκληρων περιηγήσεων μοιάζει χρόνος μηδενικόςγι αυτήν την απαράμιλλη σε φυσικό κάλλος, ποικιλομορφία και οικολογικόενδιαφέρον περιοχή. Που αποτελεί έναν αληθινό παράδεισο για φυσιολάτρες,πεζοπόρους, φωτογράφους, παρατηρητές πουλιών, για όλη την οικογένεια. Είναι έναζωντανό μουσείο φυσικής ιστορίας, που διαθέτει έναν συνδυασμό οικοτόπων, στονΕλλαδικό χώρο μοναδικό. Που περιλαμβάνει ταυτόχρονα λιμνοθάλασσες, έλη καιβαλτοτόπια, δάση Κουκουναριάς, Χαλεπίου Πεύκης και Δρυός, ασβεστολιθικά βουνά,απέραντους αμμόλοφους και θερμά λουτρά. Ανάμεσα σ’ αυτά τα οικοσυστήματα βρίσκειξεκούραση και τροφή, αναπαράγεται και φωλιάζει μια εκπληκτική ορνιθοπανίδα απόχιλιάδες, κάθε είδους, πουλιά. Όλα αυτά σ’ έναν τόπο με ήπιο κλίμα, που τονδροσίζουν ή τον θερμαίνουν οι ανάσες του Ιονίου. Για να συμπληρώσουμε, ωστόσο,τις συνολικές εντυπώσεις μας απ’ τον τόπο, ακολουθούμε τις πολύτιμες υποδείξειςτου οικοδεσπότη μας Κώστα, για μερικές πρόσθετες περιηγήσεις εκτός τηςπροστατευόμενης περιοχής. Και πρώτα στην διπλανή μας Κυλλήνη. Απ’ το λιμάνι της οποίας έχουμε τόσες φορές ταξιδέψει για τ’αντικρικά αγαπημένα Ιόνια νησιά. Πάντα όμως βιαστικοί και διαβατικοί. Με νουκαι μάτια μόνο για τα νησιά. Χωρίς ν’ αφιερώσουμε ούτε τον ελάχιστο χρόνο γιαμια χαλαρή περιδιάβαση στην πόλη ή στην απλοχωριά του

λιμανιού. Κι ύστερα να περπατήσουμε  ξεκούραστα λίγο πιο έξω ακόμη, στην πλευρά τουακρωτηρίου. Εκεί όπου διατηρούνται τα κατάλοιπα του αρχαίου παρελθόντος τηςπόλης. Μιας πόλης, η ύπαρξη της οποίας μαρτυρείται από τους προϊστορικούςχρόνους σύμφωνα με τις αναφορές του Ομήρου (5) Αυτό άλλωστε επιβεβαιώθηκε απότις έρευνες Γάλλων αρχαιολόγων στην περιοχή, που έφεραν στο φως παλαιολιθικάεργαλεία Μεσοελλαδικών και Υστεροελλαδικών χρόνων.

Κατά τους ιστορικούς Χρόνους η Κυλλήνη υπήρξε τοσημαντικότερο εμπορικό και πολεμικό λιμάνι της Ήλιδος. 200 περίπου μέτρα μετά τοσύγχρονο λιμάνι, εξακολουθούν να διακρίνονται τα υπολείμματα από τιςεκτεταμένες προβλήτες του αρχαίου λιμανιού, ιδιαίτερα στις μπουνάτσες. Με μήκοςαρκετών δεκάδων μέτρων, οι πέτρινοι τοίχοι εξέχουν μερικά εκατοστά, σανευθύγραμμοι σκόπελοι πάνω στο νερό. Οι αποστάσεις τους ποικίλλουν, από 50περίπου ως 100 μέτρα από την ακτή.

Αμέσως μετά βρίσκουμε έναν ελαφρά ανηφορικό, χορταριασμένοδρομίσκο προς το εσωτερικό. Σ’ ένα 5 λεπτο μας βγάζει στην ράχη του ακρωτηρίου.Εδώ συναντάμε τα σημαντικά ερείπια του Φράγικου κάστρου της Γλαρέντζας, που κατέστρεψε το 1430 οΒυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος για να μην καταληφθεί καιχρησιμοποιηθεί στρατηγικά από τους Τούρκους. Συναντάμε επίσης, τον ερειπωμένοΦράγκικο καθεδρικό ναό της Γλαρέντζας, που χρονολογείται στον 13οαιώνα.

Το υψηλότερο σημείο του κάστρου είναι μόλις 30 μέτρα πάνωαπό την επιφάνεια της θάλασσας. Η κάθετη Δ-ΒΔ πλευρά είναι εκτεθειμένη στακύματα του πουνέντε και του μαΐστρου. Μεγάλα τμήματα της τοιχοποιΐας έχουν-κατάτην καταστροφή του κάστρου- καταπέσει στην ακτή και είναι έρμαιο των κυμάτωνστους αιώνες.. Λίγο πιο πέρα, σχηματίζεται στην ακτή, η μικροσκοπική αγκαλιάτης αμμουδίτσας «Καυκαλίδα». Μερικέςεκατοντάδες μέτρα απέναντί μας, στην κορυφή μιας νησιδούλας, ορθώνει τοαγέραστο παράστημά του ο Φάρος τηςΚαυκαλίδας(6)

Δειλινό στο Κάστρο της Γλαρέντζας. Βαρειά σύννεφα καιμαΐστρος δυνατός. Αραιές σταγόνες βροχής κι ένας ήλιος που χαμηλώνει κοντά στονφάρο με δρόμο χρυσαφί. Η ατμόσφαιρα, οι στιγμές, δεν μπορούν με λόγια ν’αποδοθούν.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Εκτός από τους υγρότοπους της Στροφυλιάς και του Κοτυχίουυπάρχουν και πολλά άλλα αξιοθέατα στην γύρω περιοχή: τα ρωμαϊκά και σύγχρονα λουτρά της Κυλλήνης, το σπίτι του Ανδρέα Καρκαβίτσα στα Λεχαινά, οβυζαντινός ναός της Παλαιοπαναγιάς στην Μανωλάδα, η περίφημη βυζαντινή Μονή Βλαχερνών και Αγίας Ελεούσας στην Λυγιά. Πιστεύουμε ότι σ’ ένα επόμενο τεύχος θαμπορέσουμε να παρουσιάσουμε τις περιηγητικές δυνατότητες του τόπου όπως τουςαξίζει. Προς το παρόν θα περιοριστούμε σε μια σύντομη αναφορά στην κοντινή Ανδραβίδα.

Στην κεντρική πλατεία της κωμόπολης δεσπόζει ο Φράγικος ναόςτης Αγίας Σοφίας. Το μνημείοαποτελεί ένα από τα ελάχιστα κατάλοιπα που δηλώνουν ότι η Ανδραβίδα υπήρξεκάποτε η πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου τηςΑχαΐας. Χτίστηκε από Δομινικανούς μοναχούς, πιθανότατα στα μέσα του 13ου αιώνα και έχει μεγάλησημασία για την μελέτη της γοτθικής αρχιτεκτονικής στην Πελοπόννησο κατά τηνπερίοδο της Φραγκοκρατίας. Αν και σώζεται μόνον το τμήμα του ιερού και μερικάσπαράγματα του υπόλοιπου κτίσματος, το μνημείο μας εντυπωσιάζει με τουςογκώδεις λαξευτούς πωρόλιθους και την φρουριακή του αρχιτεκτονική.

Δύο ευγενέστατες κυρίες έχουμε την τύχη να γνωρίσουμε στηνΑνδραβίδα: την Αγγέλα Τζιούμα Πρόεδροςτου Τοπικού Συμβουλίου και πρώην Γυμνασιάρχη και την εκπαιδευτικό Ευγενία Χαντζή. Μαζί τους περιηγούμαστεμεγάλο τμήμα της Ανδραβίδας, ανακαλύπτουμε, εκτός από τις σύγχρονες, αδιάφορεςκατοικίες, και αρκετές του 19ου αιώνα, καθώς και νεοκλασσικέςεξαιρετικής αρχιτεκτονικής. Με την δική τους μεσολάβηση επισκεπτόμαστε τουςυποδειγματικούς στάβλους του ΚώσταΚοτσάφτη  που συνεχίζει τηνμακρόχρονη οικογενειακή παράδοση στην εκτροφή και εκπαίδευση αλόγων. Θαυμάζουμετα πανέμορφα άλογα του Κώστα και τον τρόπο με τον οποίο εκτελούν ταπαραγγέλματα του. Ιδιαίτερα θαυμάζουμε τα άλογα της φυλής Ήλιδας ή Ανδραβίδας, μετο περήφανο παράστημα και τους ερυθρόφαιους χρωματισμούς(7)

Η τελευταία ανάμνησή μας από την Ανδραβίδα έμελλε να είναιγαστρονομική. Ήταν μια εξαίσια αγκιναρόπιτα, που είχαν την ευγενή καλοσύνη ναπαρασκευάσουν οι φίλες μας, με βασικές πρώτες ύλες άγριες αγκινάρες και άλλαάγρια χόρτα του τόπου τους.

-Μου φαίνεται ότι θαξαναρθείτε μια μέρα, λέει ο οικοδεσπότης μας ο Κώστας, καθώς μαςκατευοδώνει.

Δεν νομίζω ότι έχουμε πολλούς λόγους να διαφωνήσουμε μαζίτου.

 

Επιλεγμένες Φωτογραφίες

Κάντε κλικ στην εικόνα για να δείτε τις φωτογραφικές επιλογές του τεύχους #97 στη σελίδα μας στο Facebook!

 

 Αρχή Σελίδας

Ταξιδιωτική Λέσχη Θεσ/νίκης



 
 
Πού θα μας βρείτε: Βιβλιοπωλεία
 
Βρείτε μας στο Facebook



 
 
ΠΡΟΣΦΟΡΑ



 
 
WALLPAPERS